Wojciech Rożdżeński

Przechowywanie dokumentacji medycznej, także po zamknięciu placówki

Dokumentację medyczną przechowuje się co do zasady przez 20 lat od końca roku, w którym dokonano ostatniego wpisu. Obowiązek ten nie wygasa z zamknięciem placówki, bo w przypadku zaprzestania działalności dokumentację papierową przekazuje się podmiotowi wskazanemu w ustawie, który przejmuje jej przechowywanie i udostępnianie pacjentom, a dokumentacja elektroniczna trafia do Systemu Informacji Medycznej.

Podstawę obowiązku stanowi art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz.U. 2024 poz. 581 ze zm.), zgodnie z którym podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych jest obowiązany prowadzić, przechowywać i udostępniać dokumentację medyczną oraz zapewnić ochronę danych w niej zawartych. Wymogi dotyczące samego prowadzenia dokumentacji omawia wpis o tym, jakie wymogi musi spełniać dokumentacja medyczna; ten tekst dotyczy okresu przechowywania, postaci dokumentacji, jej niszczenia oraz losu dokumentacji po zakończeniu działalności leczniczej.

Jak długo przechowuje się dokumentację medyczną?

Okresy przechowywania wyznacza art. 29 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta, który obok zasady ogólnej przewiduje pięć wyjątków, różniących się okresem, a w większości także początkiem biegu terminu.

DokumentacjaOkresLiczony od końca roku kalendarzowego, w którym
zasada ogólna20 latdokonano ostatniego wpisu
zgon pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia30 latnastąpił zgon
dane niezbędne do monitorowania losów krwi i jej składników30 latdokonano ostatniego wpisu
zdjęcia rentgenowskie przechowywane poza dokumentacją pacjenta10 latwykonano zdjęcie
skierowania na badania i zlecenia lekarza5 latudzielono świadczenia objętego skierowaniem lub zleceniem
skierowania, gdy pacjent nie zgłosił się w terminie i nie odebrał skierowania2 latawystawiono skierowanie
dokumentacja dzieci do ukończenia 2. roku życia22 lataprzepis nie wskazuje początku biegu

Termin liczony od końca roku kalendarzowego oznacza, że dokumentacja z ostatnim wpisem dokonanym w dowolnym dniu 2026 r. podlega przechowywaniu co do zasady do końca 2046 r. Kolejny wpis w tej samej dokumentacji, także po latach, przesuwa początek terminów liczonych od ostatniego wpisu, bo przepis wiąże je z ostatnim wpisem, a nie z pierwszą wizytą pacjenta.

Kto przechowuje dokumentację i w jakiej postaci?

Dokumentację wewnętrzną przechowuje podmiot, który ją sporządził, a skierowania w postaci papierowej podmiot, który zrealizował na ich podstawie świadczenie (§ 69 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania, t.j. Dz.U. 2026 poz. 1391). Zasadą jest postać elektroniczna, a postać papierowa jest dopuszczalna wtedy, gdy rozporządzenie tak stanowi albo warunki organizacyjno-techniczne uniemożliwiają prowadzenie dokumentacji elektronicznej, przy czym ten sam dokument nie może być prowadzony jednocześnie w obu postaciach (§ 1 ust. 1-3).

Niezależnie od postaci podmiot zapewnia warunki zabezpieczające dokumentację przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą i dostępem osób nieupoważnionych, a także umożliwiające jej wykorzystanie bez zbędnej zwłoki (§ 1 ust. 7). Zabezpieczenie wymaga między innymi udokumentowanych procedur dostępu i przechowywania oraz przygotowania i realizacji planów przechowywania dokumentacji w długim czasie, w tym jej przenoszenia na informatyczne nośniki danych i do nowych formatów, jeżeli wymaga tego ciągłość dostępu (§ 1 ust. 5 pkt 2 i 6). System teleinformatyczny, w którym prowadzi się dokumentację, ma umożliwiać eksport całości danych w sposób pozwalający odtworzyć je w innym systemie (§ 1 ust. 6 pkt 8), co ma znaczenie przy zmianie dostawcy oprogramowania i przy zamknięciu placówki. Zmiany, jakie w dokumentacji elektronicznej wprowadziła nowelizacja e-zdrowia z 2026 r., opisuje wpis o elektronicznej dokumentacji medycznej.

Czy dokumentację papierową można przenieść do postaci elektronicznej?

Ustawa z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia (t.j. Dz.U. 2026 poz. 1304) pozwala usługodawcy zmienić postać dokumentacji prowadzonej i przechowywanej w postaci papierowej na elektroniczną, czyli dokonać jej digitalizacji (art. 13b ust. 1). Digitalizacja polega na sporządzeniu odwzorowania cyfrowego, które osoba upoważniona do potwierdzenia jego zgodności z dokumentem papierowym opatruje kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo zaawansowaną pieczęcią elektroniczną usługodawcy weryfikowaną kwalifikowanym certyfikatem, a tak powstały dokument jest równoważny oryginałowi (art. 13b ust. 2 i 3).

Papierowego oryginału nie niszczy się od razu: usługodawca informuje pacjenta o digitalizacji i o możliwości odbioru dokumentacji papierowej we wskazanym terminie, nie krótszym niż rok od przekazania tej informacji, a dopiero gdy pacjent jej nie odbierze, może ją zniszczyć w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta (art. 13b ust. 4 i 6). Przepis formułuje digitalizację jako możliwość („może dokonać zmiany postaci”), więc placówka, która z niej nie korzysta, przechowuje dokumentację papierową w tej postaci do upływu terminów z art. 29 ust. 1.

Czy przechowywanie dokumentacji można powierzyć podmiotowi zewnętrznemu?

Ustawa o prawach pacjenta zakłada możliwość zawarcia umowy o powierzeniu przetwarzania danych osobowych w rozumieniu art. 28 ust. 3 RODO (rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679), zastrzegając, że jej realizacja nie może zakłócać udzielania świadczeń, w szczególności zapewnienia bez zbędnej zwłoki dostępu do danych zawartych w dokumentacji (art. 24 ust. 5). Podmiot, któremu powierzono przetwarzanie, jest związany tajemnicą także po śmierci pacjenta, a gdy zaprzestaje przetwarzania, w szczególności w związku ze swoją likwidacją, przekazuje dane z dokumentacji podmiotowi, który mu je powierzył (art. 24 ust. 6 i 7).

Powierzenie przetwarzania nie zmienia adresata obowiązku przechowywania z art. 24 ust. 1, którym pozostaje podmiot udzielający świadczeń. Wybór zewnętrznego archiwum wymaga więc oceny, czy umowa zapewnia dostęp do dokumentacji w czasie potrzebnym do leczenia i do realizacji wniosków pacjentów, oraz uregulowania zwrotu danych na wypadek zakończenia współpracy. Wymogi samej umowy powierzenia omawia wpis o RODO w placówce medycznej.

Jak zniszczyć dokumentację po upływie okresu przechowywania?

Po upływie okresów z art. 29 ust. 1 podmiot niszczy dokumentację w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego dotyczyła, przy czym dokumentację przeznaczoną do zniszczenia może wydać pacjentowi, jego przedstawicielowi ustawowemu lub osobie upoważnionej przez pacjenta (art. 29 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta). Do dokumentacji stanowiącej materiał archiwalny w rozumieniu ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach stosuje się przepisy wydane na podstawie art. 5 ust. 2 i 2b tej ustawy (art. 29 ust. 3).

Tej samej formuły przepisy używają w dwóch innych sytuacjach: przy dokumentacji papierowej nieodebranej przez pacjenta po digitalizacji (art. 13b ust. 6 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia) oraz przy dokumentacji dostarczonej przez pacjenta, której nie można mu zwrócić (§ 6 ust. 7 rozporządzenia). Ponieważ termin biegnie odrębnie dla każdej dokumentacji, niszczenie wymaga ustalenia daty ostatniego wpisu i rodzaju dokumentacji dla każdego pacjenta, a zniszczenie przed upływem terminu narusza obowiązek przechowywania.

Co dzieje się z dokumentacją medyczną po zamknięciu placówki?

W przypadku zaprzestania wykonywania działalności leczniczej podmiot przekazuje dokumentację uprawnionemu podmiotowi w sposób zapewniający zabezpieczenie przed jej zniszczeniem, uszkodzeniem lub utratą oraz dostępem osób nieuprawnionych (art. 30a ust. 1 ustawy o prawach pacjenta). Ustawa wskazuje podmioty, które przejmują przechowywanie i udostępnianie dokumentacji papierowej, a w braku następcy wybór zależy od rodzaju placówki albo przyczyny zakończenia działalności:

  1. podmiot, który przejął zadania podmiotu zaprzestającego działalności (art. 30a ust. 2), co dotyczy w szczególności sprzedaży placówki opisanej we wpisie o sprzedaży placówki medycznej;
  2. w braku następcy podmiot tworzący albo sprawujący nadzór, jeżeli podmiot leczniczy nie jest przedsiębiorcą albo jest instytutem badawczym (art. 30a ust. 3 pkt 1);
  3. w braku następcy podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, z którym podmiot zaprzestający działalności zawarł umowę o przechowywanie dokumentacji, w przypadku pozostałych podmiotów leczniczych oraz praktyk zawodowych (art. 30a ust. 3 pkt 2);
  4. w razie śmierci lekarza, pielęgniarki, położnej, fizjoterapeuty albo diagnosty laboratoryjnego wykonującego zawód w formie praktyki zawodowej właściwa okręgowa izba lekarska albo okręgowa izba pielęgniarek i położnych, Krajowa Izba Fizjoterapeutów albo Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych (art. 30a ust. 3 pkt 3);
  5. wojewoda, gdy nie można ustalić podmiotu odpowiedzialnego za przechowywanie (art. 30a ust. 7).

Dla spółki prowadzącej przychodnię albo dla gabinetu, które kończą działalność bez nabywcy, rozstrzyga więc art. 30a ust. 3 pkt 2: przechowującym ma być podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, z którym zawarto umowę o przechowywanie. Podmiot, który przechowuje i udostępnia dokumentację po zaprzestaniu działalności przez placówkę, stosuje odpowiednio przepisy o okresach przechowywania, niszczeniu, tajemnicy i udostępnianiu (art. 30a ust. 13).

Co z dokumentacją elektroniczną po zaprzestaniu działalności?

Przepisów art. 30a ust. 3-7 nie stosuje się do dokumentacji prowadzonej w postaci elektronicznej, a po zaprzestaniu działalności leczniczej przechowuje ją i udostępnia w Systemie Informacji Medycznej jednostka podległa ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwa w zakresie systemów informacyjnych ochrony zdrowia (art. 30a ust. 8 i 9 ustawy o prawach pacjenta, w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2026 r.). Placówka prowadząca dokumentację w obu postaciach powinna zatem zorganizować przechowanie części papierowej według art. 30a ust. 2, 3 i 7, a część elektroniczną objąć reżimem z ust. 9.

Jak dokumentacja medyczna wiąże się z wykreśleniem z RPWDL?

Wpis do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą (RPWDL) podlega wykreśleniu między innymi na wniosek podmiotu oraz, z urzędu, po uzyskaniu informacji o wykreśleniu podmiotu z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo z Krajowego Rejestru Sądowego (art. 108 ust. 2 pkt 5 i 8 oraz ust. 2a ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, t.j. Dz.U. 2026 poz. 156 ze zm.). Zakres wniosku określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu danych objętych wpisem do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach dokonywania wpisów, zmian w rejestrze oraz wykreśleń z tego rejestru (Dz.U. 2019 poz. 605 ze zm.). We wniosku o wykreślenie podmiotu leczniczego podaje się datę zakończenia działalności i miejsce przechowywania dokumentacji medycznej w przypadku likwidacji, ze wskazaniem nazwy podmiotu przechowującego, jego adresu i numeru telefonu (§ 12 ust. 5), a analogiczne dane zawiera wniosek o wykreślenie praktyki zawodowej lekarza (§ 13 ust. 9), więc podmiot przechowujący dokumentację papierową trzeba ustalić przed złożeniem wniosku.

Jeżeli podmiot podlega wykreśleniu, organ prowadzący rejestr wzywa go do wskazania w wyznaczonym terminie nazwy i adresu podmiotu, z którym zawarł umowę o przechowywanie dokumentacji, a po bezskutecznym upływie terminu sam określa sposób postępowania z dokumentacją na koszt podmiotu podlegającego wykreśleniu, przy czym należności z tego tytułu podlegają egzekucji administracyjnej (art. 30a ust. 4-6 ustawy o prawach pacjenta). Niedopełnienie obowiązków z art. 30a zagrożone jest ponadto karą pieniężną do trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia, którą organ prowadzący rejestr nakłada w drodze decyzji na ostatniego kierownika podmiotu, likwidatora albo syndyka, a przy praktykach zawodowych uchwałę w tej sprawie podejmuje właściwy organ samorządu zawodowego (art. 69a ustawy o prawach pacjenta). Pozostałe przyczyny i tryb wykreślenia omawia wpis o zmianie wpisu w RPWDL.

Kogo poinformować o zamknięciu placówki?

Świadczeniodawca, który ma umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia, o zamiarze rozwiązania, likwidacji lub zaprzestania działalności niezwłocznie informuje Prezesa Funduszu albo dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu, z którym zawarł umowę (§ 34 ust. 2 ogólnych warunków umów stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, t.j. Dz.U. 2026 poz. 712 ze zm.), a ponieważ przepis wiąże obowiązek z zamiarem, informacja powinna trafić do Funduszu przed zaprzestaniem udzielania świadczeń, nie po nim.

Pacjentów podmiot informuje przed zaprzestaniem działalności o miejscu przechowywania i udostępniania dokumentacji elektronicznej (art. 30a ust. 9 zd. 2 ustawy o prawach pacjenta). Przy dokumentacji papierowej ustawa nie formułuje takiego obowiązku wprost, ale informacja o podmiocie, który ją przechowuje, pozwala pacjentom realizować prawo dostępu do dokumentacji bez kierowania wniosków do nieistniejącej placówki; zasady jej udostępniania opisuje wpis o udostępnianiu dokumentacji medycznej.

Kiedy skorzystać z pomocy prawnika?

Pomoc prawnika przydaje się zwłaszcza przy umowie o przechowywanie dokumentacji zawieranej przed zamknięciem placówki, przy umowie z zewnętrznym archiwum albo dostawcą systemu, która ma zapewnić dostęp do dokumentacji i jej zwrot, oraz przy porządkowaniu procedury niszczenia dokumentacji po upływie okresów przechowywania. Przegląd tych procedur wchodzi w zakres przeglądu zgodności, który dla szpitali, przychodni i centrów medycznych opisuje strona obsługa prawna podmiotów leczniczych, a przy zmianie właściciela placówki los dokumentacji ocenia się w ramach due diligence podmiotu leczniczego.

W razie pytań dotyczących przechowywania dokumentacji medycznej albo zamknięcia placówki zapraszam do kontaktu.

Najczęściej zadawane pytania

Ile lat przechowuje się dokumentację medyczną?

Co do zasady 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu. Dłuższe okresy dotyczą zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia i danych o krwi (30 lat) oraz dokumentacji dzieci do ukończenia 2. roku życia (22 lata), a krótsze zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją (10 lat) i skierowań (5 albo 2 lata) (art. 29 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).

Czy po digitalizacji można zniszczyć papierową dokumentację?

Dopiero po poinformowaniu pacjenta o digitalizacji i o możliwości odbioru dokumentacji papierowej w terminie nie krótszym niż rok, jeżeli pacjent jej w tym terminie nie odbierze. Zniszczenie następuje w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta (art. 13b ust. 4 i 6 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia).

Kto przechowuje dokumentację medyczną po zamknięciu gabinetu?

Podmiot, który przejął zadania gabinetu, a w jego braku podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, z którym zawarto umowę o przechowywanie dokumentacji. Po śmierci lekarza prowadzącego praktykę zawodową dokumentację przechowuje okręgowa izba lekarska, a gdy nie można ustalić podmiotu odpowiedzialnego, wojewoda. Dokumentację elektroniczną przechowuje i udostępnia w Systemie Informacji Medycznej jednostka podległa ministrowi zdrowia (art. 30a ust. 2, 3, 7 i 9 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).

Co się stanie, jeżeli placówka nie wskaże, kto przechowa dokumentację?

Organ prowadzący rejestr wzywa podmiot podlegający wykreśleniu do wskazania podmiotu, z którym zawarł umowę o przechowywanie dokumentacji, a po bezskutecznym upływie terminu sam określa sposób postępowania z dokumentacją na koszt tego podmiotu. Za niedopełnienie obowiązków z art. 30a organ rejestrowy nakłada ponadto karę pieniężną do trzykrotności przeciętnego wynagrodzenia na ostatniego kierownika podmiotu, likwidatora albo syndyka (art. 69a ustawy o prawach pacjenta). Koszty te podlegają egzekucji w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 30a ust. 4-6 ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta).

Czy o zamknięciu placówki trzeba poinformować NFZ?

Tak, jeżeli placówka ma umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. O zamiarze rozwiązania, likwidacji lub zaprzestania działalności świadczeniodawca niezwłocznie informuje Prezesa Funduszu albo dyrektora oddziału wojewódzkiego, z którym zawarł umowę (§ 34 ust. 2 ogólnych warunków umów stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2015 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej).

Powiązane zagadnienia


Stan prawny na dzień 17 listopada 2026 r. Opracowanie: adw. dr Wojciech Rożdżeński, adwokat i doktor nauk prawnych, partner w kancelarii MBSK, specjalizacja prawo medyczne i farmaceutyczne.

adw. dr Wojciech Rożdżeński

Adwokat. Doktor nauk prawnych, adiunkt w Katedrze Prawa Cywilnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Zastępca redaktora naczelnego „Przeglądu Prawa Medycznego”.

Ostatnia aktualizacja: 17.11.2026 r.Wszystkie teksty