Wojciech Rożdżeński

AI w placówce medycznej: obowiązki podmiotu leczniczego przy wdrażaniu narzędzi sztucznej inteligencji

Placówka medyczna, która używa narzędzi sztucznej inteligencji, odpowiada za nie na trzech poziomach jednocześnie: jako administrator danych o zdrowiu w rozumieniu RODO, jako podmiot stosujący system AI w rozumieniu AI Act i jako podmiot udzielający świadczeń, który prowadzi dokumentację medyczną i odpowiada za personel. Dotyczy to asystentów do notatek i transkrypcji wizyty, chatbotów rejestracji, narzędzi do triażu i oprogramowania wspierającego diagnostykę.

Podmiotem stosującym jest według AI Act każdy, kto wykorzystuje system AI, nad którym sprawuje kontrolę, poza osobistą działalnością pozazawodową (art. 3 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1689 w sprawie sztucznej inteligencji, dalej „AI Act”). Systemem AI jest system maszynowy, który z otrzymanych danych wnioskuje, jak generować wyniki, takie jak predykcje, treści, zalecenia lub decyzje (art. 3 pkt 1). Placówka, która kupuje narzędzie od zewnętrznego producenta, nie staje się przez to jego dostawcą w rozumieniu AI Act, bo dostawcą jest podmiot, który rozwija system albo zleca jego rozwój i wprowadza go do obrotu lub oddaje do użytku pod własną nazwą lub znakiem towarowym (art. 3 pkt 3). Obowiązki dostawcy i obowiązki placówki są w AI Act rozdzielone, więc umowa z dostawcą co do zasady nie zwalnia placówki z obowiązków podmiotu stosującego.

Jakie przepisy obowiązują placówkę, która używa AI?

AI Act nie zastępuje RODO, które stosuje się do danych osobowych przetwarzanych w związku z obowiązkami z AI Act (art. 2 ust. 7 AI Act). W praktyce placówka stosuje równolegle cztery reżimy: RODO i ustawę z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (t.j. Dz.U. 2024 poz. 581 ze zm.) w zakresie danych, tajemnicy i dokumentacji, AI Act w zakresie samego systemu, rozporządzenie (UE) 2017/745 w sprawie wyrobów medycznych (MDR) tam, gdzie oprogramowanie ma przeznaczenie medyczne, oraz przepisy o wykonywaniu zawodów medycznych w zakresie odpowiedzialności za decyzję kliniczną.

Przepisy krajowe dotyczące nadzoru zawiera ustawa z dnia 3 lipca 2026 r. o systemach sztucznej inteligencji (Dz.U. 2026 poz. 1003). Organem nadzoru rynku w zakresie systemów AI i pojedynczym punktem kontaktowym jest Komisja Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji (art. 5 ust. 1 i 2), która może kontrolować przestrzeganie AI Act i ustawy (art. 48 ust. 1), co do zasady w sposób zdalny (art. 49 ust. 3). Ustawa weszła w życie 11 sierpnia 2026 r., a przepisy o kontroli, postępowaniu i administracyjnych karach pieniężnych 28 października 2026 r., po upływie trzech miesięcy od jej ogłoszenia (art. 127 pkt 2).

Tabela zestawia kwalifikację czterech typowych narzędzi przy przeznaczeniu, które zwykle nadają im dostawcy; o kwalifikacji konkretnego produktu przesądza jego dokumentacja.

NarzędzieKwalifikacja w AI ActInne reżimy
asystent notatek i transkrypcji wizytyco do zasady nie wysokie ryzykoRODO, tajemnica, dokumentacja medyczna
chatbot rejestracjiobowiązek przejrzystości (art. 50 ust. 1)RODO, informacja dla pacjenta
triaż zgłoszeń w nagłych wypadkachco do zasady wysokie ryzyko (załącznik III pkt 5 lit. d, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 3)RODO, dokumentacja medyczna
oprogramowanie wspierające diagnozę lub leczeniewysokie ryzyko, jeśli jest wyrobem medycznym podlegającym ocenie zgodności przez stronę trzecią (art. 6 ust. 1)MDR, RODO, dokumentacja medyczna

Kiedy narzędzie AI w placówce jest systemem wysokiego ryzyka?

Do kwalifikacji systemu jako systemu wysokiego ryzyka prowadzą w AI Act dwie drogi. Pierwsza prowadzi przez produkt: system jest systemem wysokiego ryzyka, jeżeli sam jest produktem objętym prawodawstwem z załącznika I albo związanym z bezpieczeństwem elementem takiego produktu i jednocześnie produkt podlega ocenie zgodności przez stronę trzecią (art. 6 ust. 1 AI Act). Załącznik I wymienia rozporządzenia w sprawie wyrobów medycznych i wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro (sekcja A pkt 11 i 12). Od 27 lipca 2026 r. AI Act wyłącza z pojęcia elementu bezpieczeństwa systemy służące wyłącznie aspektom niezwiązanym z bezpieczeństwem, takim jak pomoc użytkownikom, efektywność usług czy automatyzacja, chyba że ich awaria lub nieprawidłowe działanie zagrażałyby zdrowiu i bezpieczeństwu (art. 6 ust. 1a i 1b).

Druga droga prowadzi przez przypadki użycia z załącznika III (art. 6 ust. 2). W ochronie zdrowia wymienia on systemy przeznaczone do wykorzystywania przez organy publiczne lub w ich imieniu do oceny kwalifikowalności osób fizycznych do podstawowych świadczeń publicznych, w tym opieki zdrowotnej (pkt 5 lit. a), oraz systemy oceny i klasyfikacji zgłoszeń alarmowych i ustalania priorytetów w wysyłaniu pomocy medycznej, a także systemy oceny stanu zdrowia pacjentów w nagłych wypadkach (pkt 5 lit. d). System z załącznika III nie jest systemem wysokiego ryzyka, jeżeli nie stwarza znaczącego ryzyka szkody dla zdrowia, bezpieczeństwa lub praw podstawowych i jednocześnie spełnia jeden z warunków z art. 6 ust. 3 akapit drugi, w tym wykonuje wąsko określone zadanie proceduralne albo zadanie przygotowawcze; system dokonujący profilowania osób fizycznych zawsze jest systemem wysokiego ryzyka (art. 6 ust. 3). Ocenę, że system nie jest systemem wysokiego ryzyka, dokumentuje dostawca (art. 6 ust. 4).

Z zestawienia tych przepisów wynika, że asystent notatek, chatbot rejestracji i narzędzie porządkujące zgłoszenia w zwykłej rejestracji przychodni co do zasady nie są systemami wysokiego ryzyka, o ile dostawca nie wprowadził ich jako wyrobu medycznego. Narzędzie do triażu na izbie przyjęć lub w szpitalnym oddziale ratunkowym może natomiast mieścić się w załączniku III pkt 5 lit. d, a oprogramowanie wspierające diagnozę wymaga sprawdzenia jego statusu na gruncie MDR.

Czy oprogramowanie AI może być wyrobem medycznym?

Oprogramowanie jest wyrobem medycznym, jeżeli producent przewidział je do stosowania u ludzi w celu diagnozowania, profilaktyki, monitorowania, przewidywania, prognozowania, leczenia lub łagodzenia choroby (art. 2 pkt 1 MDR). O tym, czy narzędzie jest wyrobem, decyduje przeznaczenie nadane mu przez producenta, a nie sposób, w jaki placówka zamierza go używać.

Oprogramowanie, które dostarcza informacji wykorzystywanych przy podejmowaniu decyzji diagnostycznych lub terapeutycznych, należy co najmniej do klasy IIa, do klasy IIb, gdy skutki takich decyzji mogą spowodować poważne pogorszenie stanu zdrowia lub konieczność interwencji chirurgicznej, a do klasy III, gdy mogą spowodować zgon albo nieodwracalne pogorszenie stanu zdrowia, przy czym oprogramowanie, które nie służy takim decyzjom ani monitorowaniu procesów fizjologicznych, należy do klasy I (reguła 11 załącznika VIII MDR). Wyroby klasy IIa i wyższych przechodzą ocenę zgodności z udziałem jednostki notyfikowanej (art. 52 ust. 3, 4 i 6 MDR), a zgodność wyrobu klasy I deklaruje co do zasady sam producent (art. 52 ust. 7), co ma znaczenie dla AI Act, bo ocena zgodności przez stronę trzecią jest warunkiem kwalifikacji z art. 6 ust. 1. Dla placówki oznacza to konieczność ustalenia przed zakupem, czy narzędzie ma oznakowanie CE jako wyrób medyczny i w jakiej klasie, bo od tego zależy zarówno jego legalne użycie w diagnostyce, jak i kwalifikacja w AI Act. Ogólne zasady obrotu wyrobami opisuje wpis o ustawie o wyrobach medycznych.

Od kiedy stosuje się AI Act w ochronie zdrowia?

AI Act stosuje się co do zasady od 2 sierpnia 2026 r., ale poszczególne części mają odrębne terminy (art. 113 AI Act). Terminy dla systemów wysokiego ryzyka przesunęło rozporządzenie (UE) 2026/1744 z dnia 8 lipca 2026 r. (akt zbiorczy prawa cyfrowego dotyczący AI), stosowane od 27 lipca 2026 r., dlatego materiały sprzed tej daty podają nieaktualne terminy.

ObowiązekStosuje się odPodstawa
przepisy ogólne, w tym kompetencje w zakresie AI (art. 4), i zakazane praktyki2 lutego 2025 r.art. 113 akapit trzeci lit. a
kary (rozdział XII)2 sierpnia 2025 r.art. 113 akapit trzeci lit. b
przejrzystość, w tym chatboty (art. 50)2 sierpnia 2026 r.art. 113 akapit drugi
obowiązki dla systemów wysokiego ryzyka z załącznika III, w tym art. 262 grudnia 2027 r.art. 113 akapit trzeci lit. c ppkt (i)
obowiązki dla systemów wysokiego ryzyka z załącznika I, w tym wyrobów medycznych2 sierpnia 2028 r.art. 113 akapit trzeci lit. c ppkt (ii)

System wysokiego ryzyka wprowadzony do obrotu lub oddany do użytku przed datą stosowania przepisów o systemach wysokiego ryzyka podlega AI Act tylko wtedy, gdy po tej dacie wprowadzi się w nim istotne zmiany w projekcie, z tym że systemy przeznaczone do wykorzystywania przez organy publiczne muszą osiągnąć zgodność do 2 sierpnia 2030 r. (art. 111 ust. 2).

Jakie obowiązki ma placówka jako podmiot stosujący system AI?

Niezależnie od kwalifikacji narzędzia placówka już dziś podejmuje środki wspierające rozwój kompetencji w zakresie AI wśród personelu i innych osób, które w jej imieniu zajmują się działaniem i wykorzystaniem systemów AI, z uwzględnieniem ich wiedzy, doświadczenia i kontekstu użycia (art. 4 ust. 1 AI Act). Przepis nie wymaga osiągnięcia przez każdą osobę określonego poziomu kompetencji, ale wymaga działań, które da się wykazać, na przykład szkolenia z zasad korzystania z asystenta notatek i weryfikacji jego wyników.

Przy systemie wysokiego ryzyka placówka stosuje go zgodnie z instrukcją obsługi dostawcy (art. 26 ust. 1) i powierza nadzór ze strony człowieka osobom, które mają niezbędne kompetencje, przeszkolenie, uprawnienia i wsparcie (art. 26 ust. 2). Monitoruje działanie systemu, a gdy ma powody uważać, że wykorzystanie systemu zgodnie z instrukcją może powodować ryzyko w rozumieniu art. 79 ust. 1, bez zbędnej zwłoki informuje dostawcę lub dystrybutora oraz organ nadzoru rynku i zawiesza wykorzystywanie systemu, przy czym poważny incydent zgłasza natychmiast (art. 26 ust. 5). Automatycznie generowane rejestry zdarzeń, które znajdują się pod jej kontrolą, przechowuje co najmniej przez sześć miesięcy (art. 26 ust. 6), a informacje przekazane przez dostawcę wykorzystuje przy ocenie skutków dla ochrony danych (art. 26 ust. 9). Pacjenta, wobec którego system z załącznika III jest używany przy podejmowaniu decyzji, placówka informuje o tym fakcie (art. 26 ust. 11).

Podmioty prawa publicznego i podmioty prywatne świadczące usługi publiczne przeprowadzają przed wdrożeniem systemu wysokiego ryzyka z załącznika III dodatkowo ocenę skutków w zakresie praw podstawowych (art. 27 ust. 1). Obowiązek ten dotyczy co najmniej publicznych podmiotów leczniczych, a przy placówkach prywatnych z umową z NFZ wymaga oceny, czy placówka świadczy usługi publiczne w rozumieniu tego przepisu.

Placówka sama staje się dostawcą systemu wysokiego ryzyka, z obowiązkami dostawcy, jeżeli umieszcza w nim swoją nazwę lub znak towarowy, dokonuje w nim istotnej zmiany albo zmienia przeznaczenie systemu, który nie był systemem wysokiego ryzyka, tak że się nim staje (art. 25 ust. 1 AI Act), na przykład gdy ogólne narzędzie konwersacyjne zaczyna służyć do oceny stanu zdrowia pacjentów w nagłych wypadkach.

Za naruszenie obowiązków podmiotu stosującego z art. 26 i obowiązków przejrzystości z art. 50 grozi administracyjna kara pieniężna do 15 000 000 EUR albo, jeżeli sprawcą jest przedsiębiorstwo, do 3% jego całkowitego rocznego światowego obrotu z poprzedniego roku obrotowego, w zależności od tego, która kwota jest wyższa (art. 99 ust. 4 lit. e i g AI Act), a w przypadku MŚP do kwoty niższej z tych dwóch (art. 99 ust. 6).

Na jakiej podstawie placówka przetwarza dane pacjentów w narzędziu AI?

Wprowadzenie narzędzia AI nie zmienia podstawy przetwarzania danych o zdrowiu w celu udzielania świadczeń: jest nią art. 9 ust. 2 lit. h RODO, pod warunkiem że dane przetwarza osoba podlegająca obowiązkowi zachowania tajemnicy zawodowej albo przetwarzanie odbywa się na jej odpowiedzialność (art. 9 ust. 3 RODO). Podstawy przetwarzania danych w placówce szerzej omawia wpis o RODO w placówce medycznej, a zakres tajemnicy wpis o tajemnicy lekarskiej i medycznej.

Dostawca narzędzia, który przetwarza nagranie rozmowy, transkrypcję albo treść korespondencji z chatbotem w imieniu placówki, jest podmiotem przetwarzającym. Placówka może korzystać wyłącznie z usług podmiotu, który zapewnia wystarczające gwarancje wdrożenia odpowiednich środków technicznych i organizacyjnych (art. 28 ust. 1 RODO). Ustawa o prawach pacjenta dodaje dwa wymogi: podmiot, któremu powierzono przetwarzanie danych, jest związany tajemnicą informacji o pacjencie, także po jego śmierci (art. 24 ust. 6), a realizacja umowy powierzenia nie może zakłócać udzielania świadczeń, w szczególności dostępu do danych z dokumentacji bez zbędnej zwłoki (art. 24 ust. 5). Obowiązki dostawcy na wypadek incydentu, w tym termin powiadomienia placówki, omawia wpis o wycieku danych w placówce medycznej.

Wdrożenie narzędzia AI, które przetwarza dane o zdrowiu, wymaga zwykle oceny skutków dla ochrony danych przed rozpoczęciem przetwarzania, bo RODO wskazuje nowe technologie jako czynnik wysokiego ryzyka, a przetwarzanie na dużą skalę danych szczególnych kategorii jako przypadek, w którym ocena jest wymagana (art. 35 ust. 1 i ust. 3 lit. b RODO). Jeżeli serwery dostawcy albo jego podwykonawcy znajdują się poza Europejskim Obszarem Gospodarczym, przekazanie danych wymaga spełnienia warunków rozdziału V RODO, w tym decyzji stwierdzającej odpowiedni stopień ochrony albo odpowiednich zabezpieczeń (art. 44, art. 45 ust. 1 i art. 46 ust. 1 RODO), a pacjent otrzymuje informację o zamiarze takiego przekazania (art. 13 ust. 1 lit. f RODO).

Czy pacjenta trzeba poinformować o użyciu AI?

Obowiązki informacyjne wynikają dziś z kilku przepisów o różnym zakresie. Według RODO placówka informuje pacjenta o odbiorcach lub kategoriach odbiorców danych i o zamiarze przekazania danych do państwa trzeciego (art. 13 ust. 1 lit. e i f), co obejmuje dostawcę narzędzia AI, a przy przekazaniu danych poza Europejski Obszar Gospodarczy także informację o tym przekazaniu. Pacjent ma ponadto prawo nie podlegać decyzji, która opiera się wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu i istotnie na niego wpływa (art. 22 ust. 1 RODO).

Według AI Act system przeznaczony do bezpośredniej interakcji z człowiekiem, taki jak chatbot rejestracji, projektuje się tak, by rozmówca wiedział, że prowadzi interakcję z systemem AI, chyba że jest to oczywiste (art. 50 ust. 1), najpóźniej w momencie pierwszej interakcji (art. 50 ust. 5). Obowiązek ciąży na dostawcy, ale to placówka udostępnia chatbota pacjentom i może sprawdzić, czy narzędzie go spełnia. Przy systemach wysokiego ryzyka z załącznika III, używanych przy podejmowaniu decyzji wobec pacjenta, placówka informuje o tym pacjenta sama (art. 26 ust. 11), od 2 grudnia 2027 r.

Ustawa o prawach pacjenta nie wymienia narzędzi AI. Przystępna informacja od osoby wykonującej zawód medyczny obejmuje stan zdrowia, rozpoznanie, proponowane oraz możliwe metody diagnostyczne i lecznicze, dające się przewidzieć następstwa ich zastosowania albo zaniechania, wyniki leczenia i rokowanie (art. 9 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta). Relację tej informacji do zgody na świadczenie omawia wpis o zgodzie pacjenta na świadczenie.

Jak notatka z asystenta AI trafia do dokumentacji medycznej?

Za prowadzenie dokumentacji medycznej i ochronę zawartych w niej danych odpowiada podmiot udzielający świadczeń (art. 24 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta), a dokumentacja zawiera między innymi opis stanu zdrowia pacjenta lub udzielonych mu świadczeń (art. 25 ust. 1 pkt 3). Elektroniczną dokumentację medyczną podpisuje pracownik medyczny lub osoba przez niego upoważniona (art. 31b ust. 14 ustawy z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, t.j. Dz.U. 2026 poz. 1304).

Szkic notatki wygenerowany przez asystenta AI staje się więc dokumentacją medyczną dopiero wtedy, gdy przyjmie go i podpisze osoba uprawniona do dokonania wpisu, a za treść wpisu odpowiada podpisujący, nie narzędzie. Procedura wewnętrzna powinna przewidywać weryfikację szkicu przed podpisem, sposób postępowania z nagraniem i transkrypcją po sporządzeniu wpisu oraz zakres upoważnień osób, które przetwarzają dane z dokumentacji (art. 24 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta). Zasady prowadzenia dokumentacji elektronicznej po zmianach z 2026 r. opisuje wpis o elektronicznej dokumentacji medycznej.

Kto odpowiada za błąd narzędzia AI?

Lekarz wykonuje zawód zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami oraz z należytą starannością (art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, t.j. Dz.U. 2026 poz. 37 ze zm.), a ten sam standard dotyczy innych zawodów medycznych (art. 15 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o niektórych zawodach medycznych, t.j. Dz.U. 2025 poz. 1730). Wynik narzędzia AI jest jednym ze środków, z których korzysta osoba udzielająca świadczenia, a decyzja kliniczna i jej staranność pozostają po jej stronie. Przy systemach wysokiego ryzyka AI Act wymaga ponadto nadzoru ze strony człowieka sprawowanego przez osoby z odpowiednimi kompetencjami i uprawnieniami (art. 26 ust. 2).

Wobec pacjenta placówka odpowiada za szkodę wyrządzoną z winy osoby, której powierzyła wykonanie czynności pod swoim kierownictwem (art. 430 Kodeksu cywilnego, t.j. Dz.U. 2026 poz. 795), a za zawinione naruszenie praw pacjenta, w tym prawa do tajemnicy, sąd może przyznać zadośćuczynienie (art. 4 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta). Zasady tej odpowiedzialności szerzej omawia wpis o odpowiedzialności placówki medycznej za błąd personelu. Roszczenia placówki wobec dostawcy narzędzia zależą od umowy, dlatego postanowienia o odpowiedzialności, zgłaszaniu incydentów i dostępie do rejestrów zdarzeń warto negocjować przed wdrożeniem.

Kiedy skorzystać z pomocy prawnika?

Pomoc prawnika przydaje się zwłaszcza przed zakupem narzędzia: przy ocenie, czy jest ono wyrobem medycznym i systemem wysokiego ryzyka, przy negocjowaniu umowy z dostawcą, w tym umowy powierzenia i postanowień o przekazywaniu danych poza EOG, przy przygotowaniu oceny skutków dla ochrony danych oraz przy procedurze wpisów do dokumentacji z udziałem asystenta AI. Przegląd zasad korzystania z AI wchodzi w zakres stałej współpracy opisanej na stronie obsługa prawna podmiotów leczniczych. Przy zmianie właściciela placówki umowy z dostawcami narzędzi AI i stan dokumentacji RODO ocenia się w ramach due diligence podmiotu leczniczego.

W razie pytań dotyczących wdrożenia narzędzi sztucznej inteligencji w podmiocie leczniczym zapraszam do kontaktu.

Najczęściej zadawane pytania

Czy asystent AI do notatek z wizyty jest systemem wysokiego ryzyka?

Co do zasady nie, bo nie mieści się w przypadkach użycia z załącznika III AI Act. Byłby nim, gdyby dostawca wprowadził go jako wyrób medyczny podlegający ocenie zgodności przez stronę trzecią (art. 6 ust. 1 AI Act). Placówka nadal szkoli personel w zakresie korzystania z narzędzia (art. 4) i stosuje RODO.

Od kiedy placówka medyczna musi stosować AI Act?

Obowiązek budowania kompetencji w zakresie AI stosuje się od 2 lutego 2025 r., obowiązki przejrzystości od 2 sierpnia 2026 r., a obowiązki podmiotu stosującego system wysokiego ryzyka od 2 grudnia 2027 r. dla systemów z załącznika III i od 2 sierpnia 2028 r. dla wyrobów medycznych (art. 113 AI Act po zmianie rozporządzeniem (UE) 2026/1744).

Czy dostawca chatbota lub asystenta AI musi podpisać umowę powierzenia?

Tak, jeżeli przetwarza dane pacjentów w imieniu placówki (art. 28 RODO). Jest wtedy związany tajemnicą informacji o pacjencie (art. 24 ust. 6 ustawy o prawach pacjenta), a umowa nie może zakłócać dostępu do dokumentacji medycznej (art. 24 ust. 5).

Kto podpisuje notatkę przygotowaną przez AI?

Elektroniczną dokumentację medyczną podpisuje pracownik medyczny lub osoba przez niego upoważniona (art. 31b ust. 14 ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia). Szkic wygenerowany przez narzędzie wymaga weryfikacji przed podpisem, bo za treść wpisu odpowiada podpisujący.

Kto kontroluje stosowanie AI w placówce medycznej?

Przestrzeganie AI Act kontroluje co do zasady Komisja Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji (art. 5 ust. 1 i art. 48 ust. 1 ustawy o systemach sztucznej inteligencji), przy czym dla systemów AI powiązanych z wyrobami medycznymi AI Act wskazuje organ nadzoru rynku wyznaczony na podstawie przepisów o wyrobach medycznych (art. 74 ust. 3 AI Act), a przetwarzanie danych osobowych Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych jako organ nadzorczy w rozumieniu RODO (art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych).

Powiązane zagadnienia


Stan prawny na dzień 17 listopada 2026 r. Opracowanie: adw. dr Wojciech Rożdżeński, adwokat i doktor nauk prawnych, partner w kancelarii MBSK, specjalizacja prawo medyczne i farmaceutyczne.

adw. dr Wojciech Rożdżeński

Adwokat. Doktor nauk prawnych, adiunkt w Katedrze Prawa Cywilnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Zastępca redaktora naczelnego „Przeglądu Prawa Medycznego”.

Ostatnia aktualizacja: 17.11.2026 r.Wszystkie teksty